Naar aanleiding van het intrekken van limieten door kredietverzekeraars is door de Staat en de kredietverzekeraars een zogenaamd “top-up model” ontwikkeld. Kerngedachte van het top-up model is dat als een kredietverzekeraar een limiet gedeeltelijk intrekt (dus niet op nul zet), er een aanvullende verzekering afgesloten kan worden onder een speciale Staatsfaciliteit. Om in aanmerking te komen voor de regeling, moeten bedrijven zich bij hun eigen kredietverzekeraar melden en aangeven dat ze voor de regeling in aanmerking willen komen.

• Uitgangspunt is een maximaal verdubbeling van de limiet die de kredietverzekeraar nog bereid is te verzekeren, tot 100% van de oorspronkelijke limiet.
• De premie is 1,5% over de aanvullende limiet per 3 maanden.
• De regeling is alleen van toepassing op omzetpolissen en niet op één transactiepolissen.
• De regeling geldt vanaf 1 juli en is met terugwerkende kracht van toepassing op limieten die eerder zijn verlaagd.
• De regeling geldt ook voor nieuwe limieten. Indien de afgegeven limiet lager is dan de aangevraagde limiet, kan die worden verhoogd.
• De Nederlandse regeling voorziet in de dekking voor zowel binnenlandse als buitenlandse debiteuren. Voor dekking in EU/OESO zijn verklaringen van exporteurs nodig. Mocht uw het land van uw buitenlandse debiteur niet onder de regeling vallen, meldt u zich dan bij FME.
  

Commentaar FME
FME is blij dat het ministerie van Financiën en Economische zaken actief zoekt naar oplossingen voor de problematiek rond kredietverzekeringen maar vinden de top-up regeling te beperkt. Alhoewel de regeling ruimer is dan in andere landen, is de verwachting dat slechts een beperkt aantal bedrijven in de technologische industrie gebruik zal maken. De regeling biedt namelijk geen oplossing wanneer de kredietverzekeraar helemaal niet meer wil verzekeren en de premies zijn relatief hoog.
Daarom benadrukt FME dat kredietverzekeraars zorgvuldig te werk moeten gaan bij de beoordeling van bedrijven. De gesprekken met de kredietverzekeraars van de afgelopen maanden hebben geleid tot het vastleggen van een aantal werkafspraken in een gemeenschappelijke verklaring tussen werkgevers en kredietverzekeraars.